Starodawne zegarki

Historia zegarków na łańcuszku dotyka XVI wieku, gdy to powstały 1-wsze takiego gatunku konstrukcje we Francji oraz Niemczech. Wbrew upływającego czasu wciąż mają sporo fanów, głównie wśród jednostek ceniących sobie styl retro. Jak sama nazwa zdradza – zegarek na łańcuszku, był noszony na długim łańcuszku, który zaczepiano do kamizelki, w przeciwieństwie do zegarka naręcznego. Był to najbardziej popularny zegarek od XVI wieku, aż do Pierwszej Wojny Światowej – wówczas swe pierwsze kroki stawiał zegarek na rękę.

Jak już pozostało to przytoczone, kieszonkowe zegarki zwykle mają dołączony łańcuszek przypięty do kamizelki lub paska, ażeby zapobiec upadkowi. Poza tym w znaczącej ilości składana była klapka ochraniająca szkło i wnętrze czasomierza. 1-wszy zegarek na łańcuszku pojawił się w słonecznej Italii oraz Niemczech. W 1510 roku mistrz ślusarstwa – Peter Henlein – wykonał pierwszy zegarek kieszonkowy. W XVI wieku ich produkcja rozprzestrzeniła się na calutką Europę.

Pierwsze takowego modelu zegarki miały tylko i wyłącznie wskazówkę godzinową, zaś dopiero pod koniec XVII wieku pojawiła się w nich wskazówka minutowa. Kobieca wersja takowego zegarka była raczej noszona jako wisior dla ozdoby, stąd też klapka była o wiele bardziej ozdobiona niż męska opcja. Z kolei łańcuszek zrobiony był w większości ze srebra bądź złota. W XVII wieku Francuzi kierowali produkcją zegarków kieszonkowych, w XVIII i na początku XIX wieku byli to Anglicy, zaś w XIX i XX wieku byli to Amerykanie.

To właśnie oni opracowali przyszłościowe maszyny, dzięki którym zwiększyli wytwarzanie zegarków do 50 tysięcy sztuk rocznie. Wzory zegarków na łańcuszku: 1)open-face – typ zegarka, który nie ma metalowej klapki zabezpieczającej szkło. 2)Hunter-case – rodzaj zegarka z klapką na sprężynie która chroni szkło a także zawartość zegarka przed kurzem, brudem plus uszkodzeniami mechanicznymi.



Powiązane słowa: